زندگی زیباست چشمی باز کن

 

 

 

زندگـــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کن

گردشـــی در کوچــه باغ راز کن

 

هر که عشقش در تماشا نقش بست

عینک بد بینی خود را شکسـت

 

علـت عـاشــــق ز عـلتــها جــداســـت

عشق اسطرلاب اسرار خداست

 

من مـیـــان جســـمها جــان دیـــده ام

درد را افکنـــده درمـان دیـــده ام

 

دیــــده ام بــر شـــاخه احـســـاســها

می تپــد دل در شمیــــم یاسها

 

زنــدگــی موسـیـقـی گنـجشـکهاست

زندگی باغ تماشـــای خداســت

 

گـــر تـــو را نــور یـقیــــن پیــــــدا شود

می تواند زشــت هم زیبا شــود

 

حال من، در شهر احسـاسم گم است

حال من، عشق تمام مردم است

 

زنـدگــی یــعنـی همیـــــــن پــروازهــا

صبـــح هـا، لبـخند هـا، آوازهـــا

 

ای خــــطوط چهــــره ات قـــــــرآن من

ای تـو جـان جـان جـان جـان مـن

 

با تـــو اشــــعارم پـر از تــو مــی شـود

مثنوی هایـم همــه نو می شـود

 

حرفـهایـم مــــرده را جــــان می دهــد

واژه هایـم بوی بـاران می دهـــد 

مولانا

کمال عشق

 

 

 

 

 

بلبل شيدا درآمد مست مست          وز کمال عشق نه نيست و نه هست

 

معنيي در هر هزار آواز داشت          زير هر معني جهاني راز داشت

 

شد در اسرار معاني نعره زن          کرد مرغان را زفان بند از سخن

 

گفت برمن ختم شد اسرار عشق         جمله‌ي شب مي‌کنم تکرار عشق

 

نيست چون داود يک افتاده کار            تا زبور عشق خوانم زار رار 

 

زاري اندر ني ز گفتار منست        زير چنگ از ناله‌ي زار من است

 

گلستانها پر خروش از من بود          در دل عشاق جوش از من بود

 

بازگويم هر زمان رازي دگر          در دهم هر ساعت آوازي دگر

 

عشق چون بر جان من زور آورد          همچو دريا جان من شور آورد

 

هرکه شور من بديد از دست شد       گرچه بس هشيار آمد مست شد

 

چون نبينم محرمي سالي دراز         تن زنم، با کس نگويم هيچ راز

 

چون کند معشوق من در نوبهار        مشک بوي خويش بر گيتي نثار

 

من بپردازم خوشي با او دلم         حل کنم بر طلعت او مشکلم

 

باز معشوقم چو ناپيدا شود         بلبل شوريده کم گويا شود

 

زانک رازم درنيابد هر يکي          راز بلبل گل بداند بي ‌شکی

 

من چنان در عشق گل مستغرقم           کز وجود خويش محو مطلقم

 

در سرم از عشق گل سودا بس است          زانک مطلوبم گل رعنا بس است

 

طاقت سيمرغ نارد بلبلي           بلبلي را بس بود عشق گلي

 

چون بود صد برگ دلدار مرا          کي بود بي‌برگيي کار مرا

 

گل که حالي بشکفد چون دلکشي          از همه در روي من خندد خوشي

 

چون ز زير پرده گل حاضر شود           خنده بر روي منش ظاهر شود

 

کي تواند بود بلبل يک شبي           خالي از عشق چنان خندان لبي

 

هدهدش گفت اي به صورت مانده باز          بيش از اين در عشق رعنايي مناز

 

عشق روي گل بسي خارت نهاد          کارگر شد بر تو و کارت نهاد

 

گل اگر چه هست بس صاحب جمال          حسن او در هفته‌اي گيرد زوال

 

عشق چيزي کان زوال آرد پديد           کاملان را آن ملال آرد پديد

 

خنده‌ي گل گرچه در کارت کشد           روز و شب در ناله‌ي زارت کشد

 

درگذر از گل که گل هر نوبهار           برتو مي‌خندد نه در تو، شرم دار

 

عطار نیشابوری

عذر خواهی

 

 

 

سلام دوستان عزیز و بزرگوارم .

چندیست فردی بیمار و پریشان حال با نوشتن کامنت های بی ربط  که نشان از پستی و بدبختی اوست سعی در خراب کردن چهره من دارد . اینجانب ضمن عذر خواهی از همه دوستان امیدوارم خداوند همه ما رو به راه راست هدایت کند . 

روزی که زیر خاک تن ما نهان شود		وانها که کرده‌ایم یکایک عیان شود
یارب به فضل خویش ببخشای بنده را		آن دم که عازم سفر آن جهان شود
بیچاره آدمی که اگر خود هزار سال		مهلت بیابد از اجل و کامران شود
هم عاقبت چو نوبت رفتن بدو رسد		با صدهزار حسرت از اینجا روان شود
فریاد از آن زمان که تن نازنین ما		بر بستر هوان فتد و ناتوان شود
اصحاب را ز واقعه‌ی ما خبر کنند		هر دم کسی به رسم عیادت روان شود
و آن کس که مشفقست و دلش مهربان ماست		در جستن دوا به بر این و آن شود
وانگه که چشم بر رخ ما افکند طبیب		در حال ما چو فکر کند بدگمان شود
گوید فلان شراب طلب کن که سود تست		ما را بدان امید بسی در زیان شود
شاید که یک دو روز دگر مانده عمر ما		وآن یک دو روز بر سر سود و زیان شود
یاران و دوستان همه در فکر عاقبت		کاحوال بر چگونه و حال از چه سان شود
تا آن زمان که چهره بگردد ز حال خویش		و آن رنگ ارغوانی ما زعفران شود
و آن رنج در وجود به نوعی اثر کند		کز لاغری بسان یکی ریسمان شود
در ورطه‌ی هلاک فتد کشتی وجود		نیز از عمل بماند و بی‌بادبان شود
آمد شد ملائکه در وقت قبض روح		چون بنگریم دیده‌ی ما خون‌فشان شود
باید که در چشیدن آن جام زهرناک		شیرینی شهادت ما در زبان شود
یا رب مدد ببخش که ما را در آن زمان		قول زبان، موافق صدق جنان شود
ایمان ما ز غارت شیطان نگاه دار		تا از عذاب خشم تو جان در امان شود
فی‌الجمله روح و جسم ز هم متفرق شوند		مرغ از قفس برآید و در آشیان شود
جان ار بود پلید شود در زمین فرو		ور پاک باشد او زبر آسمان شود

وز خود تهی شو

 

 

  پاک ساز از غیر دل ، وز خود تهی شو چون حباب

گر سبک روحی توانی خیمه زد بر روی آب

 

خودنمایی کی کند آن کس که واصل شد به دوست

چون نماید مه چو گردد متصل با آفتاب

 

کی دهد در جلوه گاه دوست عاشق راه غیر

دم مزن از عشق اگر ره می‌دهی بر دیده خواب

 

نیست بر ذرات یکسان پرتو خورشید فیض

لیک باید جوهر قابل که گردد لعل ناب

 

وحشی از دریای رحمت گر دهندت رشحه‌ای

گام بر روی هوا آسان زنی همچون سحاب

وحشی بافقی

قدر

درخت غم بجــانم کـرده ریشه

بدرگـــــاه خدا نالــــم همیـــشه

رفیقان قدر یکدیـــگر بدانیــــد

اجل سنگست و آدم مثل شیشه

باز آی

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ		اشتیاق تو مرا سوخت کجایی ، بازآ
شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد		گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ
کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی		وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان		جان من اینهمه بی رحم چرایی ، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی		گرچه مستوجب سد گونه جفایی، بازآ

وحشی بافقی